İnsandık bir zamanlar. En vahşi timsah gibi, sadece açken öldürürdük. Güneş tarardı saçlarımızı; ay yıkardı. Sınırlarını, peşinden koştuğumuz koyunun belirlediği ülkelerde yaşardık. Huzurluyduk ve tek derdimiz ağacın dibine düşen elmaydı.

Ama sonra büyüdük!

Baltalarımız, tüfeklerimiz oldu. Önce; acıkmadığımız halde, hayvanları öldürmeyi öğrendik. Bir acayip oyun keşfetmiştik.

Sonra daha da büyüdük!

Tanklarımız, bombalarımız oldu. Ağacın dibindeki elmayı ezdiğimizden beri, dinmiyor öfkemiz. İlk taşı kimin attığının belli olmadığı, bir zamansız çocuk kavgası da değil artık bu. Çünkü büyüdük artık biz. Ama bir zamanlar insandık. Öldürmezdik birbirimizi. Terör, savaş, soykırım, cinayet, infaz… Adı neyi değiştirir ki… Biz insandık bir zamanlar. Ve tek derdimiz elmaydı...

E.A.